Nayadetoernooi 2005.

Moeder de Gans en haar 10 kinderen.

Er was eens een toernooi, genaamd het Nayadetoernooi. Een compleet team van Lutra reisde daar naar toe. Zij hadden de zware taak toebedeeld gekregen om de titel, die het jaar daarvoor was behaald, te verdedigen. Daarom was Moeder de Gans ook dit jaar wederom van de partij.
Een gedeelte van het team vond één weekendje (zaterdag en zondag) van huis veel te kort, dus er werd besloten dat een gedeelte van dit ‘kampioenen’team al op vrijdag zou vertrekken. Eén persoon, genaamd Helen B, regelde dat de tent door een ander team werd opgezet, aangezien dat een onmogelijke taak bleek zonder Jory G. Verder werd er die dag al een oefenpartijtje gezwommen. De nieuwelingen kregen nog even de spelregels uitgelegd, onder andere dat je maar met zijn zevenen in het water mocht liggen. Deze eerste wedstrijd resulteerde al in een 1-1 gelijkspel. ’S Avonds werd er nog een gezellig feestje gevierd. Daarna ging iedereen natuurlijk ‘op tijd’ (vroeg in de ochtend!) ‘rustig’ (vooral Cindy D en Gwen G) te bed.
De volgende morgen kwamen de ‘versterkingen’ en wel te verstaan 4 speelsters in 3 auto’s. Je moet het natuurlijk niet overdrijven. Onze coach Kim van de E was ook al aanwezig. Er werden allemaal ‘plannetjes’ bedacht, maar op een gegeven moment was het dan zover. De eerste echte wedstrijd werd gespeeld. Onze eerste overwinning werd behaald. Na een 3-0 voorsprong, lieten we de tegenpartij aardig terugkomen naar een 3-2. Maar gelukkig lukte het hen niet om langszij te komen. Toen brak er een ellenlange pauze aan. De tent was al opgezet, iedereen had al voor zijn eigen boodschappen gezorgd, dus er was niet veel meer te doen dan lekker in de zon te luieren. We konden ons gelukkig nog op andere manieren bezighouden. Er waren roddelbladen, Donald Ducks (voor de ‘kleintjes’ onder ons, onder andere Sanne S) mieren, dropjes en ander eten aanwezig. Ook enkele supporters konden ons niet missen en kwamen helemaal vanuit Helmond naar Eindhoven om maar eens te bekijken wat we dit jaar zouden prestreren. Op een gegeven moment was het dan weer zover. Onze tweede wedstrijd moest gespeeld worden. Helaas vonden onze tegenstanders het nodig om een man in het veld te leggen. We kregen de eerste ‘tegenslag’ te verwerken, aangezien we met 3-2 verloren. Na deze wedstrijd was er wederom een pauze aangebroken. We lagen weer lekker rustig in de zon ‘bruin’ alias rood te worden. Verder werden er nog trucjes met de waterpolobal uitgehaald, gekletst en flink gefotografeerd door onze fotograaf Marieke van B. Plotseling ontdekten we dat het Nederlands Elftal al aan het voetballen was. Dus in ‘sprinttempo’ werd de radio aangezet en door sommige ‘die hards’ werd zelfs naar de benauwde kantine afgereisd. Wij hadden echter de eer om de laatste wedstrijd te mogen spelen. Daniëlle D had ‘verzuimd’ om alle capjes mee te nemen, dus werd door één enkeling het einde van het Nederlands Elftal gemist. Dit viel haar echter niet echt te verwijten, omdat het af en toe nogal lastig was bepaalde spullen te vinden in onze ‘zeer nette en opgeruimde tent’. We arriveerden uiteindelijk enigszins te laat (gelukkig niet zo laat als sommige supporters) bij veld 2. Dit was trouwens hetzelfde veld als waar het waterpoloteam van Jong Oranje hun talenten kenbaar maakten. Deze wedstrijd resulteerde in een teleurstellende 4-2 nederlaag. De wedstrijden van dag 1 zaten er helaas weer op.
Het sprookje had echter nog steeds het einde niet bereikt. De volgende stap in het verhaal was het ‘overheerlijke eten’. Gelukkig was het niet zo heerlijk, dat we de MacDonalds over konden slaan. Dus begaven Gwen G en Daniëlle D zich richting de Mac. Ondertussen begon de rest maar eens met het douchen en optutten. Sommigen hadden wat langer werk als anderen. Iedereen was gelukkig redelijk ‘af’ toen de Mac daadwerkelijk bij de tent arriveerden. Er werd gezellig gegeten en gedronken. De buren (oftewel onze vrienden van Aquamigos), die ook onze tent hadden opgezet, kwamen er gezellig bij zitten. De radio ging aan en er werd een voorstelrondje georganiseerd. Ons indrinkfeestje werd even verstoord toen Helen B het nodig vond om deel te nemen aan een stoeipartijtje.
Op den duur was de tijd aangebroken om richting het feest te vertrekken. Enkele ‘drankorgels’ bleven nog wat langer bij de tent. Wij waren wel nog zo sociaal om een aantal Belgen en één Deen mee te slepen naar het feest. En toen kon aan de ‘ellenlange’ wandeltocht van ongeveer een kwartiertje naar de Bunker begonnen worden. Deze wandeltocht eindigde in het algemeen zonder kleerscheuren. In de Bunker werd flink gefeest, gedanst en gedronken. Op verschillende tijdstippen werd aan de terugtocht naar huis begonnen. Over de terugtocht werd gemiddeld ongeveer een uurtje gelopen. Er gebeurde van alles onderweg, onder andere werden de bewakers van het TU-terrein er door ‘ons brave burgers’ op gewezen dat het zeer onverantwoord was om zonder lichten aan een auto te besturen. Terug bij de tent werden de bedden weer opgezocht. Helaas werden we het slachtoffer van een incident. ‘Onze vrienden van DZT’ vonden het nodig om alle haringen los te trekken en een hoekpaal van onze tent te verwijderen. Dus ’s avonds stonden Evelien D en Jory G voor de moeilijke taak om de rest van het gezelschap te redden van het dreigende instortingsgevaar. Toen dit alles weer opgelost werd, vielen sommigen in slaap.
Deze slapers kwamen de volgende morgen voor een aantal verrasingen te staan. De binnententjes werden opengerist en we bleken een aantal logés binnen te hebben. Een aantal prefereerden een nachtje onder de mooie sterrenhemel te slapen en lagen lekker buiten. Het ‘goede voorbeeld’ van Moeder de Gans was dus al met al redelijk opgevolgd. Een aantal vroege vogels, gewekt door een of ander onmens op een brommer, liepen richting het toilet en gingen even lekker ontbijten. Daar kwamen we Janine B tegen, die het toch echt nodig vond om te gaan douchen. Een paar uur later moesten we een wedstrijd spelen, maar ja wie mooi wil zijn moet pijn lijden.
Ook deze zondag moesten we nog 2 wedstrijd spelen. Een toernooi-overwinning was niet meer mogelijk, maar na een erg leuke nacht wilden we toch nog wel wat prestreren. Op een gegeven moment brak natuurlijk weer het tijdstip aan dat we ons in het meer de Ijzeren Man mochten begeven. Deze wedstrijd beschikten we over een reeks nieuwe supporters en enkele bekende supporters. We lieten even zien waarom we het jaar daarvoor gewonnen hadden, en wonnen deze wedstrijd ruim met 5-1. Naderhand hadden we tijd om gezellig wat bij te kletsten bij de tent. Sommigen konden het water echter niet missen. Zij namen enkele luchtbedden mee en doken het water in. Er werd ‘getwijfeld’ wat te doen met de tent. Er volgde een ‘tentincident’ en uiteindelijk werd beslist om de tent voor de allerlaatste wedstrijd af te breken. Wij hadden namelijk wederom de eer om de laaste wedstrijd van het toernooi te spelen. De tent werd afgebroken en door Anouk van E meegesleept naar de auto’s. De rest van de bagage volgde. De laatste wedstrijd, waarvoor overigens weer nieuwe supporters waren gearriveerd, verliep niet helemaal naar wens. Het was zo ongeveer de slechtste wedstrijd van het toernooi. Toch wisten we ervoor te zorgen dat onze tegenstanders geen kampioen werden door gelijk te spelen met 2-2. Het toernooi zat er weer op. We gingen moe, maar voldaan weer richting Helmond, waar de eerste personen alweer rond 7 uur hun bed in kropen. Het NAYADEtoernooi was ook dit jaar weer een groot succes en erg gezellig geweest. We kunnen ons nou op gaan maken voor het volgende toernooi, een internationaal waterpolotoernooi in Eijsden. En we zijn nu bij een erg verrassend einde aanbeland: Moeder de gans en haar 10 kinderen leefden nog lang en gelukkig.

© Jory Gielen.

P.S: Voor foto’s en dergelijke wil ik u graag door verwijzen naar de site van Lutra Dames 2: http://www.lutradames2.tk